.

.

.

 افکاری آرام، شبی ساکت، نگاه هایی پیوسته به بدنی مشتاق تفکر، سر جایم می مانم؛ خودم را محکوم می کنم به دیدن! می گوید می بینم؟ می گویم نه... ببین! باز هم ببین، بهتر ببین، دوباره ببین. و هر دو خاموش می شویم... من سعی می کنم در چشمانش خیره نشوم تا بینایی ام از آن خودم باشد و باز هم می نگرم به خاطرات و به فکرش فرو می روم:

 " دست هم برای خودش احترامی دارد، وقتی اراده می کند می شود مریدی خوب رای من؛ وقتی تحرکی برای خودش دارد می شود دنیایی تازه و وقتی مرید می شود دیگر اراده ندارد! می گویم چه می خواهی بگویی ؟ سکوت می کند و لبخند می زند. از خجالت سرخ می شوم. به خودم می گویم تقدس امری دوطرفه است برای یک طرف؛ یکی پاک است و می بخشد، یکی محتاج پاکی است و پاک می شود. می گوید: همه چیز از پاکی شروع می شود ولی دست هایی بی اراده فراوانند و شوق هایی رها بی پایان..."

 به خودم بازمی گردم. به من می گوید حریص شده ای. من که گناهی ندارم، همه اش تقصیر اوست. او مرا تنها گذاشته و حالا حرص تنهایی خودش را می زند. وقتی به خودم فکر می کنم دنیا پایان می گیرد؛ می شوم موجی که در دریایی ساکن جریان دارد! چه پارادوکس پراحاطه ای! آری، این را خودت به من گفتی؛ تجسم کن یک بار دیگر روی دریا راه می رویاما این بار نه مثل حباب ؛ مثل موج..! شب هم شده و دریا تو را با آسمانی از ستاره تنها گذاشته، می توانی روی بسترت دراز بکشی و به آسمان بنگری. آن وقت اولین چیزی که می بینی من است. می بینی چه وقت ما را جدا کردند؟ از افلاطون بپرس! نه، همه اینها در همان آسمان بالای سرت است؛ بخودت زحمت بده و تنها نگاه کن. ببین چقدر فاصله ما کم شده! قدر زمین و آسمان.

 دیگر از هوس لطافت حالم به هم می خورد. این بار تو این را گفتی و من در سکوتم جوابت را دادم. این ها که لطافت نیست. پس لطفش کجاست؟ مهربانی که بی رحمت نمی شود. این که به تو چیزی نمی رساند. بیا تا نشانت دهم...